Wim Romijn

De voorspelling van een pak droge sneeuw zorgt bij sommigen tot overproductie van adrenaline. Als het zover is, het paard is ingespannen en de slede komt na jaren van opslag weer in beweging, dan leidt dit tot euforie.

In Groningen en Friesland zijn een paar verenigingen die zich bezighouden met de organisatie van wedstrijden in het arren (snelheid) op ijs of door sneeuw en bij ideale omstandigheden, het uitzetten van buitentochten. Deze tochten gaan over besneeuwde veldwegen en door natuurgebieden.

De arrenslede

Arrensleeën waren in gebruik voor het verplaatsen van mensen zoals bij kerkgang en familiebezoek. De menner zit op een bok achter de bak, in deze gestoffeerde ruimte kunnen meerdere personen zittend plaatsnemen. Eventueel liften er nog twee personen mee, ieder aan een kant van de bak staande op een met metaal beslagen rib (glijder). Voor koukleumen is arren helemaal niks, de onderbenen van de staande personen raken ook nog eens ondergesneeuwd. Naar gelang de streek zijn meerdere uitvoeringen van de arrenslede verschenen; ze kunnen fraai beschilderd zijn met op de achterzijde een tableau, vaak een winters landschap, en aan de voorzijde prijkt houtsnijwerk.

Het paard draagt arrentuig met bellen, een tweespan maakt nog meer indruk en kabaal. Vroeger bestond er een gemeentelijke verordening dat bij sneeuwval en besneeuwde wegen, koetsiers hun rijtuig dienden te voorzien van een klingelende bel om tijdig gehoord te kunnen worden.